دیروز داشتم دفتر دسکم رو مرتب میکردم که یوهو چشمم به یه نامه از عهد دقیانوس افتاد.
یه نامه سیاسی که شیخ فضل الله نوری به وزیر مختار انگلیس نوشته بود.
این نامه پر از تعارف و تمجیدهای زیاد هست که در نوع خودش جالبه و مخصوصا اینکه از قلم یک روحانی در اون (یا این.فرقی نمیکنه)سطح و اون هم به یک مقام انگلیسی نوشته شده.
نامه ازین قراره :
"خدمت با ابهت جناب شوکت مدار اجل اکرم افخم اسعد عالی وزیر بافرهنگ مسیو (به مسیو دقت کنید)هپرین وزیر مختار دولت فخیمه انگلستان دام اجلاله
اولا در این موقع ورود بهجت نمود جناب جلالت مآب عالی را اینجانب و سایر از علمای اعلام ملت ایران که همواره به اتحاد و یک جهتی با ملت نجیبه ترقی خواه انگلستان خود را شناخته ایم تبریک و تهنیت میگویم و مسرت قلبی خودمان را به اظهار مخالصت و موافقت اظهار میداریم و از خداوند تعالی خواهانیم که همواره رجال کارآگاه و مامورین سیاسی دولتین در حفظ و نگهداری این مودت و محبت که فیمابین ملتین بیشتر از پیشتر حاصل شده با نهایت صدق و صفا بکوشند و مواظب باشند که غرض مغرضین خللی نرساند.ثانیا به مفاد شکر نعمت نعمتت افزون کند تشکرات قلبیه خودمان را از حسن مساعدت و سیاست جناب جلالت مآب شارژه دافر اظهار میداریم و متوقع میشویم که به دربار معدلت مدار امپراطور خودتان ابلاغ فرمایید. ثالثا بر خاطر سیاست مظاهر جناب عالی مکشوف و ظاهر است که همیشه ملت و دولت ایران خود را متحد و دوستدار دولت و ملت نجیبه متمدنه انگلستان دانسته و میداند و همه وقت فوائد اتحاد را منظور نظر داشته و میدارند وبا کمال امیدواری استحکام وانتظام این مردم را که سرمایه سعادت و اسباب رفاهیت ملتین است از جانب معظم مفخم جلالتمـآب عالی ممتنی و خواستاریم تا انشاء الله از ثمرات دوستی و یک جهتی برخوردار شویم و چنان با هم یک دل و یک جهت باشیم که رشک دیگران شود.
الاحقر فضل الله النوری"